johardy26/10/2026 - 07:00 Oleh SAMIRUL ARIFF OTHMAN editor@dagangnews.com Belanjawan 2027 Malaysia mengetengahkan angka RM510 bilion. Bagi keluarga yang berkira-kira sama ada wang mereka cukup untuk membeli barang dapur, membayar perbelanjaan sekolah dan ansuran pinjaman bulan ini, angka yang lebih penting ialah baki dalam akaun bank.
Jurang antara prestasi ekonomi negara dengan jaminan kewangan rakyat inilah yang perlu dirapatkan oleh belanjawan ini.
Belanjawan 2027 menawarkan kelegaan yang bermakna dalam keadaan kewangan kerajaan yang terbatas. Cabaran utamanya ialah memastikan peningkatan sederhana perbelanjaan Kerajaan Persekutuan dapat meningkatkan kuasa beli isi rumah secara berterusan.
Usaha mengimbangi pertumbuhan ekonomi, perlindungan isi rumah dan pengukuhan kewangan kerajaan wajar diberikan pengiktirafan.
Namun, peruntukan hanya menyatakan hasrat. Nilai sebenarnya bergantung pada pelaksanaan.
Di sebalik angka RM510 bilion
Perkara pertama yang perlu diperjelas ialah angka itu sendiri. Jumlah RM510 bilion merangkumi perbelanjaan Kerajaan Persekutuan serta pelaburan institusi pelaburan berkaitan kerajaan (GLIC), kerjasama awam-swasta, badan berkanun dan syarikat Menteri Kewangan Diperbadankan (MKD). Kaedah pembiayaan serta implikasi setiap komponen terhadap kewangan kerajaan berbeza.
Peningkatan daripada RM470 bilion kepada RM510 bilion, atau kira-kira 8.5%, membandingkan keseluruhan jumlah yang diumumkan itu.
Sementara itu, perbelanjaan langsung Kerajaan Persekutuan meningkat daripada anggaran disemak RM444.1 bilion bagi 2026 kepada RM459.8 bilion pada 2027, iaitu pertambahan kira-kira RM15.7 bilion atau 3.5%. Perbelanjaan pembangunan pula meningkat daripada RM81 bilion kepada RM83 bilion.
Kedua-duanya ialah perbandingan yang berbeza. Peningkatan perbelanjaan Persekutuan itu merupakan pertambahan nominal, sebelum mengambil kira perubahan kos. Angka itu sahaja belum cukup untuk menentukan rangsangan fiskal bersih kepada ekonomi.
Komposisi perbelanjaan dan pelaksanaannya akan menentukan hasil. Bantuan boleh menyokong penggunaan dengan segera. Pendidikan, kesihatan dan infrastruktur pula boleh meningkatkan kapasiti pengeluaran ekonomi untuk tempoh bertahun-tahun. Kelewatan perolehan dan pemilihan projek yang lemah boleh mengurangkan kedua-dua manfaat tersebut.
Rangkaian pembekal tempatan juga sama penting. Pelaburan membawa manfaat lebih luas apabila syarikat Malaysia membekalkan komponen, perkhidmatan dan kepakaran, manakala pekerja memperoleh kemahiran yang membolehkan mereka meraih pendapatan lebih tinggi.
Teknologi import boleh meningkatkan produktiviti dengan ketara. Tugas dasar kerajaan ialah membangunkan kemahiran dan keupayaan pembekal supaya lebih banyak manfaat teknologi itu kekal di Malaysia.
Pelaburan mesti membina keupayaan tempatan
Pelaburan dalam semikonduktor, kecerdasan buatan (AI), pembuatan termaju dan peralihan tenaga mesti membina keupayaan domestik seiring dengan usaha menarik modal.
Pembangunan wilayah juga perlu dilihat dalam kerangka yang sama. Hubungan sektor pembuatan Pulau Pinang–Kedah yang lebih kukuh serta kegiatan ekonomi berasaskan pengeluaran di Sabah dan Sarawak yang lebih bersepadu boleh meluaskan peluang.
Bekalan utiliti yang stabil, logistik dan pembangunan pembekal perlu menghubungkan syarikat lebih kecil serta wilayah kurang membangun dengan pasaran yang sedang berkembang.
Dalam soal pendapatan isi rumah, pengumuman kenaikan gaji minimum daripada RM1,700 kepada RM2,000 mulai Jun 2027, tertakluk pada pengecualian bagi perusahaan mikro, kecil dan sederhana (PMKS) yang layak, serta peningkatan pelepasan cukai pendapatan individu daripada RM9,000 kepada RM12,000 memberikan pengisian nyata kepada agenda tersebut.
Namun, liputan langkah ini perlu diberikan perhatian. Pekerja di syarikat yang layak mendapat pengecualian tidak boleh menganggap kadar gaji minimum baharu itu akan terpakai kepada mereka. Majikan kecil memerlukan sokongan praktikal untuk meningkatkan produktiviti supaya mampu membayar gaji lebih tinggi secara berterusan. Kemajuannya perlu dinilai melalui pendapatan pekerja.
Pelepasan cukai juga mesti diterangkan dengan tepat. Tambahan potongan RM3,000 mengurangkan pendapatan bercukai. Ia bukan pemberian wang tunai RM3,000. Manfaatnya bergantung pada keadaan pembayar cukai, manakala isi rumah yang tidak mempunyai tanggungan cukai pendapatan tidak mendapat manfaat langsung daripada potongan itu.
Kelegaan rakyat bergantung pada kos kehidupan sebenar
Gabungan peruntukan Sumbangan Tunai Rahmah (STR) dan Sumbangan Asas Rahmah (SARA) meningkat daripada RM15 bilion kepada RM16 bilion. Bagi keluarga yang mempunyai simpanan kecemasan terhad, bantuan yang diterima tepat pada masanya amat bermakna.
Bagaimanapun, penyasaran bantuan mesti mencerminkan keadaan hidup sebenar. Dua keluarga dengan pendapatan yang sama boleh mempunyai taraf hidup sangat berbeza, bergantung pada bilangan tanggungan, ketidakupayaan, keperluan perubatan dan lokasi tempat tinggal.
Rekod kelayakan perlu dikemas kini secara berkala. Proses rayuan mesti mudah diakses, dengan kaedah penilaian yang munasabah bagi isi rumah yang pendapatannya turun naik.
Bagi keluarga berpendapatan sederhana, masalah lebih mendalam ialah himpunan kos perumahan, makanan, perjalanan ke tempat kerja, penjagaan anak, kesihatan dan hutang. Kelegaan sekali-sekala membantu, tetapi komitmen berulang ini memerlukan perhatian dasar yang berterusan.
Rumah mampu milik mesti dihubungkan dengan peluang pekerjaan. Pengangkutan awam pula perlu cukup boleh diandalkan untuk mengurangkan kebergantungan pada kenderaan persendirian. Perkhidmatan kesihatan dan penjagaan anak mesti mudah diakses supaya perbelanjaan yang tidak dapat dielakkan dapat dikurangkan dan rakyat boleh bekerja.
Perkhidmatan ini ialah sebahagian daripada jaminan ekonomi isi rumah. Mutunya menentukan berapa banyak wang sendiri yang perlu dibelanjakan oleh keluarga. Kenaikan gaji dapat menampung lebih banyak keperluan apabila perkhidmatan asas berfungsi dengan baik.
Disiplin fiskal mesti membawa manfaat
Sasaran defisit fiskal sebanyak 3.3% daripada Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK), berbanding 3.6% pada 2026, boleh dicapai tetapi bersyarat. Anggaran 2026 telah disemak daripada 3.5% berikutan tekanan subsidi bahan api.
Unjuran asas yang diterbitkan Kementerian Kewangan menunjukkan pengurangan sederhana defisit daripada kira-kira RM78.5 bilion kepada RM77.5 bilion. Pertumbuhan ekonomi menyumbang secara ketara kepada penambahbaikan nisbah tersebut.
Terdapat juga pelarasan pada kedudukan fiskal asas. Defisit primer, yang tidak mengambil kira bayaran faedah, diunjurkan mengecil daripada 1.0% kepada 0.7% daripada KDNK. Namun, jadual berkenaan secara jelas tidak mengambil kira langkah baharu Belanjawan 2027. Kos dan pembiayaan langkah tersebut perlu diselaraskan dengan unjuran asas sebelum kesan fiskal keseluruhannya dapat dinilai.
Pertumbuhan lebih lemah akan menjejaskan hasil kerajaan, manakala tenaga yang lebih mahal boleh meningkatkan kos subsidi. Peningkatan hasil petroleum pula belum tentu sepadan dengan masa atau skala perbelanjaan itu.
Bayaran khidmat hutang yang diunjurkan sekitar RM61 bilion akan menyerap kira-kira satu daripada setiap enam ringgit hasil Kerajaan Persekutuan. Keadaan ini mengehadkan pilihan perbelanjaan kerajaan walaupun terdapat alasan kukuh untuk melabur.
Anggaran yang diterbitkan meletakkan hasil pada RM380.8 bilion berbanding perbelanjaan mengurus RM376.8 bilion. Ini meninggalkan baki hanya RM4 bilion sebelum mengambil kira perbelanjaan pembangunan.
Hasil mampan diperlukan untuk perkhidmatan yang baik
Baki yang kecil ini mengukuhkan keperluan reformasi hasil yang mampan. Pematuhan cukai yang lebih baik dan semakan terhadap konsesi cukai yang tidak berkesan boleh meluaskan asas hasil sambil mengagihkan beban secara lebih adil.
Pelepasan cukai isi rumah perlu dinilai bersama keperluan hasil berterusan untuk menyediakan perkhidmatan kesihatan, pendidikan dan infrastruktur yang boleh diandalkan. Dengan meneruskan usaha melalui e-invois serta pembaharuan sedia ada, kerajaan perlu menjelaskan perkara yang akan dibiayai oleh hasil tambahan dan cara isi rumah rentan akan dilindungi.
Keyakinan rakyat bergantung pada sejauh mana mereka dapat melihat cukai diterjemahkan kepada perkhidmatan yang berfungsi dengan baik.
Pada masa sama, perbelanjaan mengurus mesti dinilai secara adil. Guru, jururawat, ubat-ubatan dan penyelenggaraan amat diperlukan untuk pembangunan. Bangunan hospital tanpa kakitangan dan peralatan yang mencukupi tidak mampu memberikan manfaat yang diharapkan kepada rakyat.
Tugas kerajaan ialah meningkatkan nilai setiap perbelanjaan dalam belanjawan dengan menyiapkan projek yang bermanfaat, menyelenggara aset, memperkukuh persaingan dalam perolehan dan menghentikan program yang lemah.
Kerjasama awam-swasta boleh menambah pelaburan, dengan syarat bayaran kerajaan pada masa hadapan, jaminan dan caj kepada pengguna dinyatakan secara telus.
Ukur kejayaan melalui kehidupan rakyat
Disiplin fiskal membawa manfaat apabila ia mengehadkan beban faedah pada masa hadapan serta mengekalkan sumber untuk perkhidmatan, pelaburan dan kecemasan. Menangguhkan projek atau bayaran penting semata-mata untuk memperbaik nisbah tahunan akan menjejaskan tujuan tersebut.
Sepanjang tahun akan datang, kemajuan perlu diukur melalui gaji selepas mengambil kira inflasi, kualiti pekerjaan, simpanan isi rumah, pelaburan yang benar-benar dilaksanakan dan penyampaian perkhidmatan.
Hasil ini mesti diteliti merentas negeri dan kumpulan pendapatan. Keadaan luaran juga perlu diambil kira bersama sumbangan belanjawan.
Belanjawan 2027 telah menetapkan hala tuju yang membina. Rakyat Malaysia sepatutnya dapat melihat hasilnya melalui pekerjaan yang lebih baik, perkhidmatan yang boleh diandalkan dan kemampuan lebih besar untuk menyimpan.
Begitulah pertumbuhan ekonomi membina keyakinan rakyat, dengan menjadikan kehidupan seharian lebih terjamin. - DagangNews.com
