Hutang Malaysia naik RM441.2 bilion, rakyat perlu penjelasan

Hutang Kerajaan Persekutuan Malaysia meningkat sebanyak RM441.2 bilion antara akhir 2020 dengan akhir 2025. Jumlah itu besar dan memerlukan penjelasan yang tidak membesar-besarkan bahayanya atau memperkecil tanggungan yang diwujudkannya.

Angka Kementerian Kewangan menunjukkan jumlah hutang terkumpul sebanyak RM879.6 bilion pada permulaan tempoh tersebut dan RM1.32 trilion pada penghujungnya.

Peningkatan jumlah hutang dengan sendirinya tidak membuktikan bahawa kewangan negara berada dalam keadaan tertekan. Begitu juga, defisit yang mengecil tidak bermakna hutang sudah berhenti bertambah. Keyakinan awam memerlukan penjelasan yang jelas tentang perbezaan ini.

Pinjaman boleh menyokong pembangunan, manakala pertumbuhan ekonomi boleh meningkatkan keupayaan membayar balik hutang.

Namun, kekuatan hubungan itu bergantung pada perkara yang dibiayai melalui pinjaman serta keberkesanan ekonomi yang berkembang dalam menjana hasil kerajaan. Perbincangan mengenai hutang Malaysia mesti meneliti kedua-duanya.

Satu penjelasan yang beredar dalam perbincangan awam mengaitkan pertambahan hutang dengan perbelanjaan pembangunan, manakala bakinya dikaitkan dengan bantuan ketika pandemik. Secara umum, penjelasan itu munasabah.

Pembangunan dan bantuan kecemasan sememangnya memerlukan sumber kewangan yang besar. Bagaimanapun, pecahan tepat penggunaan dana tidak boleh ditentukan hanya dengan menolak perbelanjaan pembangunan daripada pertambahan jumlah hutang terkumpul.

Pengiraan mesti sepadan dengan akaun

Penyelarasan yang betul mesti mengambil kira baki hasil selepas perbelanjaan mengurus, bayaran balik pinjaman yang pernah diberikan oleh kerajaan, perbelanjaan melalui Kumpulan Wang COVID-19, perubahan baki tunai serta pelarasan penilaian hutang. Perbelanjaan, defisit tahunan, pinjaman bersih dan perubahan jumlah hutang terkumpul saling berkaitan, tetapi tidak boleh dianggap sebagai perkara yang sama.

Tempoh perakaunan juga penting. Hutang yang sudah wujud pada akhir 2020 merupakan sebahagian daripada baki awal. Penjelasan mengenai pertambahan hutang selepas itu mesti membezakan tanggungan sedia ada daripada pembiayaan tambahan yang dibuat sepanjang 2021 hingga 2025.

Tujuan penelitian ini mudah: penjelasan mesti berpandukan akaun. Baki daripada sesuatu pengiraan tidak boleh, tanpa rekod sokongan, membuktikan ke mana wang itu dibelanjakan. Penyelarasan yang telus mengukuhkan keyakinan terhadap perbelanjaan yang sah dan memudahkan kelemahan diperbetulkan.

Pinjaman kasar turut merangkumi dana untuk menggantikan hutang yang matang. Apabila sesuatu bon dibayar balik melalui penerbitan bon baharu dengan nilai yang sama, kesan utamanya ialah pembiayaan semula. Tindakan itu dengan sendirinya tidak mengurangkan defisit belanjawan.

Begitu juga, angka pinjaman dan kedudukan fiskal mesti meliputi tempoh yang sepadan sebelum perbezaan antara kedua-duanya dapat diselaraskan secara bermakna.

Rakyat berhak mendapat penjelasan yang menghubungkan pembiayaan dengan perbelanjaan dan, akhirnya, hasil yang dicapai.

Ketelitian yang sama perlu digunakan terhadap unjuran. Peruntukan pembangunan RM430 bilion di bawah Rancangan Malaysia Ke-13 menetapkan perbelanjaan yang dirancang bagi 2026 hingga 2030. Ia tidak secara automatik bermakna hutang tambahan sebanyak RM430 bilion.

Peruntukan pembangunan bukan unjuran hutang

Pembangunan boleh dibiayai sebahagiannya melalui baki hasil selepas perbelanjaan mengurus serta bayaran balik pinjaman yang diberikan oleh kerajaan. Jumlah pinjaman sebenar turut bergantung pada pelaksanaan projek, prestasi hasil dan pengurusan tunai.

Anggaran asal Kementerian Kewangan bagi 2026 memperlihatkan perbezaan tersebut. Perbelanjaan pembangunan kasar sebanyak RM81 bilion menjadi RM79.5 bilion selepas mengambil kira terimaan balik pinjaman.

Unjuran lebihan hasil Kerajaan Persekutuan berbanding perbelanjaan mengurus sebanyak RM4.9 bilion kemudian mengurangkan defisit keseluruhan kepada kira-kira RM74.6 bilion.

Anggaran asal ini menjelaskan hubungan perakaunan tersebut dan tidak seharusnya dianggap sebagai kedudukan fiskal terkini yang telah disemak.

Oleh itu, menambah RM430 bilion kepada jumlah hutang pada akhir 2025 menghasilkan senario bersyarat dengan jumlah hutang kira-kira RM1.75 trilion menjelang 2030. Pengiraan itu bukan suatu unjuran.

Unjuran yang boleh dipercayai mesti menunjukkan andaian pembiayaan tahunan yang menghubungkan jumlah hutang pada permulaan tempoh dengan jumlah akhirnya.

Defisit mengecil hutang masih boleh bertambah

Defisit yang lebih kecil masih mewujudkan keperluan pembiayaan. Oleh itu, penurunan nisbah defisit kepada Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) boleh berlaku serentak dengan peningkatan hutang. Sama ada hutang itu kekal terkawal bergantung pada pertumbuhan ekonomi, kos pembiayaan dan keupayaan kerajaan mengutip hasil.

Jaminan kerajaan juga memerlukan ketepatan yang sama. Hutang langsung Kerajaan Persekutuan, komitmen yang sudah memerlukan sokongan kerajaan dan liabiliti luar jangka perlu dibezakan.

Jaminan boleh mendedahkan belanjawan pada masa hadapan kepada kos tambahan. Namun, menganggap setiap jaminan sebagai tanggungan hutang serta-merta Kerajaan Persekutuan akan mengaburkan sifat sebenar risiko tersebut.

Aspek hasil wajar diberikan perhatian lebih besar. Carta komposisi hasil Kementerian Kewangan menunjukkan hasil Kerajaan Persekutuan menurun daripada 22.3% daripada KDNK pada 2009 kepada anggaran asas 16.4% pada 2027.

Hasil berkaitan petroleum merupakan penyumbang utama kepada perubahan itu, dengan bahagiannya merosot daripada 9.2% kepada 2.6% daripada KDNK. Anggaran 2027 tersebut tidak mengambil kira kesan langkah baharu dalam belanjawan.

Berdasarkan pengiraan perbezaan itu, hasil bukan petroleum meningkat daripada kira-kira 13.1% kepada 13.8% daripada KDNK.

Peningkatan sederhana tersebut masih belum menggantikan sebahagian besar penyusutan sumbangan petroleum. Angka ini menggambarkan hasil berbanding saiz ekonomi dan tidak bermakna kutipan hasil terus menurun dalam nilai ringgit.

Perbezaan ini membawa implikasi penting. Ekonomi yang lebih besar boleh menyokong nisbah hutang yang lebih rendah ketika kerajaan mengutip bahagian pendapatan negara yang semakin kecil.

Pertumbuhan tetap penting, tetapi manfaatnya kepada kedudukan fiskal bergantung pada komposisi kegiatan ekonomi, kerangka percukaian dan keberkesanan kutipan. Keupayaan Perbendaharaan membiayai perkhidmatan tidak boleh dinilai berdasarkan pertumbuhan KDNK semata-mata.

Keyakinan mesti disokong bukti

Kesannya nyata. Unjuran bayaran khidmat hutang kira-kira RM61 bilion pada 2027 bersamaan sekitar 13.3% daripada perbelanjaan Kerajaan Persekutuan dan 16% daripada unjuran hasil. Komitmen ini mengehadkan sumber yang tersedia untuk keutamaan lain, walaupun kerajaan masih mampu memenuhi obligasi hutangnya.

Penarafan kredit memberikan penilaian luar yang bernilai. Kaedah penarafan berdaulat S&P mengambil kira hutang berbanding KDNK, kos faedah berbanding hasil kerajaan serta struktur dan akses kepada pembiayaan. Penarafan yang dikekalkan memberikan keyakinan terhadap keupayaan negara memenuhi obligasi kewangannya, tetapi tidak menghapuskan kekangan fiskal.

Bagi isi rumah, kekangan tersebut diterjemahkan melalui pilihan mengenai penjagaan kesihatan, pendidikan, infrastruktur dan bantuan kecemasan.

Oleh itu, disiplin fiskal mesti merangkumi sumber hasil yang boleh diharapkan serta perbelanjaan yang berhemat. Usaha meningkatkan pematuhan cukai, meneliti pelepasan dan pengecualian cukai yang tidak berkesan serta meluaskan asas hasil perlu dilaksanakan seiring dengan perlindungan untuk isi rumah rentan.

Kualiti perbelanjaan kekal sebagai perkara pokok. Sekolah, hospital dan infrastruktur pengangkutan boleh memperkukuh kapasiti produktif serta kesejahteraan awam. Nilainya bergantung pada pemilihan projek yang baik, perolehan secara kompetitif, penyiapan mengikut jadual serta tenaga kerja dan penyelenggaraan yang mencukupi. Pengelasan sesuatu perbelanjaan sebagai pembangunan tidak menjamin pulangan yang berbaloi.

Pinjaman boleh melindungi mata pencarian ketika krisis dan membiayai manfaat yang dinikmati merentas generasi. Rakyat Malaysia pada masa hadapan akan mewarisi tanggungan yang diwujudkan hari ini serta aset yang dibiayainya. Tanggungjawab kita ialah memastikan aset dan manfaat tersebut berbaloi dengan tanggungan yang perlu dipikul.

Tindak balas yang wajar bukanlah panik atau berpuas hati, tetapi penelitian berdisiplin terhadap jumlah yang dipinjam, perkara yang dibiayai dan hasil yang dicapai. Jaminan paling kukuh ialah kerajaan yang dapat membuktikan bahawa hutang hari ini sedang membina keupayaan negara untuk makmur pada masa hadapan — serta membayar hutangnya. - DagangNews.com