93,199 anak autistik: Malaysia sudah bersedia atau sekadar sedar?

Tahun 2026 menjadi tahun yang penuh makna dalam perjalanan hidup saya.

Pada usia 62 tahun, saya melihat kembali perjalanan yang panjang sebagai seorang anak Malaysia yang pernah menimba ilmu di luar negara, membina kerjaya dalam bidang teknologi, mengembara ke pelbagai negara, sehinggalah menjadi seorang warga emas, penyintas strok dan Orang Kurang Upaya (OKU).

Hampir tiga dekad hidup saya dihabiskan di New Zealand, Arab Saudi dan Emiriah Arab Bersatu (UAE). Di sana, saya membina pengalaman dalam dunia profesional, menikmati kemajuan teknologi serta melihat bagaimana sesebuah negara membangunkan infrastruktur moden dan menyediakan pelbagai kemudahan untuk masyarakatnya. Saya pernah hidup berdikari, mengurus kehidupan sendiri dan bergerak tanpa batasan fizikal.

Namun, kehidupan manusia tidak pernah boleh dijangka.

Beberapa tahun lalu, saya diuji dengan serangan strok yang mengubah seluruh kehidupan saya. Dalam sekelip mata, tubuh yang selama ini menjadi alat perjuangan saya bertukar menjadi satu cabaran baharu. Pergerakan saya menjadi terbatas dan saya perlu belajar semula erti kesabaran, kebergantungan serta menerima hakikat bahawa saya kini sebahagian daripada komuniti OKU.

Pengalaman mendapatkan pengiktirafan sebagai OKU melalui Jabatan Kebajikan Masyarakat (JKM) membuka mata saya kepada dunia yang sebelum ini mungkin kurang saya fahami. Saya bukan lagi hanya melihat isu OKU melalui angka dan laporan, sebaliknya melalui pengalaman sebagai sebahagian daripada komuniti tersebut.

Saya mula memahami bahawa perjuangan OKU bukan sekadar mengenai bantuan kewangan atau kemudahan fizikal. Ia juga berkaitan maruah manusia, peluang, pendidikan, pekerjaan, penerimaan masyarakat dan hak untuk menjalani kehidupan yang bermakna.

Autisme bukan sekadar statistik

Dalam penelitian saya terhadap isu OKU di Malaysia, satu angka benar-benar menarik perhatian saya. Sehingga 30 Jun 2026, seramai 849,775 Orang Kurang Upaya (OKU) mempunyai pendaftaran aktif dengan Jabatan Kebajikan Masyarakat (JKM). Daripada jumlah itu, 93,199 orang atau kira-kira 11 peratus merupakan individu autistik yang berdaftar di bawah kategori OKU Masalah Pembelajaran.

Angka ini bukan sekadar statistik. Di sebalik setiap nombor itu terdapat seorang anak, seorang ibu, seorang ayah dan sebuah keluarga yang mempunyai impian, kebimbangan serta harapan.

Saya ingin menjelaskan kepada masyarakat bahawa angka 93,199 ini bukan bermaksud seorang daripada setiap sembilan rakyat Malaysia ialah individu autistik. Sebaliknya, angka itu merujuk kepada jumlah individu autistik yang telah dikenal pasti dan berdaftar dalam sistem rasmi OKU negara.

Namun, angka sebenar mungkin lebih tinggi kerana masih terdapat keluarga yang belum mendapatkan diagnosis atau belum mendaftarkan anak mereka.

Sebagai seorang yang pernah hidup dalam budaya dan masyarakat yang berbeza di luar negara, saya melihat bahawa tahap kesedaran masyarakat memainkan peranan yang sangat besar. Di Malaysia suatu ketika dahulu, terutama pada era 1970-an dan 1980-an ketika saya membesar, stigma terhadap anak-anak istimewa masih kuat. Ada keluarga yang menyembunyikan keadaan anak mereka kerana malu atau takut akan pandangan masyarakat.

Hari ini, keadaan mula berubah.

Kesedaran semakin meningkat

Lebih ramai ibu bapa berani mendapatkan bantuan. Lebih ramai memahami bahawa autisme bukan sesuatu yang perlu disorokkan. Anak autistik bukan anak yang kurang nilai, sebaliknya anak yang mempunyai cara berfikir, belajar dan berkomunikasi yang berbeza.

Peningkatan jumlah pendaftaran juga menunjukkan kesedaran masyarakat semakin berkembang. Namun, peningkatan angka ini harus menjadi peringatan bahawa Malaysia perlu bersedia menghadapi cabaran yang lebih besar pada masa hadapan.

Sebagai warga emas dan OKU fizikal, perkara yang paling membimbangkan saya ialah masa depan selepas zaman kanak-kanak.

Sebahagian besar individu autistik yang berdaftar berumur di bawah 19 tahun. Mereka kini berada dalam sistem pendidikan, program intervensi awal dan sokongan keluarga. Namun, dalam tempoh beberapa tahun lagi, mereka akan menjadi orang dewasa.

Persoalannya, apakah yang menanti mereka?

Apabila seorang anak autistik meningkat dewasa, sokongan tidak boleh terhenti begitu sahaja. Mereka tidak tiba-tiba menjadi "normal" apabila mencapai usia tertentu. Mereka masih memerlukan peluang, bimbingan dan persekitaran yang memahami keperluan mereka.

Cabaran apabila meningkat dewasa

Selepas mengalami strok, saya sendiri perlu menyesuaikan diri dengan perubahan fizikal, emosi dan sosial. Saya yang pernah aktif, bekerja dan bergerak bebas kini memahami bagaimana seseorang boleh berasa terasing apabila masyarakat tidak menyediakan ruang yang sesuai.

Bayangkan pula cabaran yang dihadapi seorang dewasa autistik yang mungkin berdepan kesukaran dalam komunikasi, interaksi sosial atau sensitiviti deria.

Isu autisme bukan sekadar isu kesihatan atau pendidikan. Ia ialah isu pembangunan insan dan masa depan negara.

Saya melihat teknologi boleh menjadi salah satu jambatan untuk membantu golongan autistik. Dunia digital membuka banyak peluang baharu. Ramai individu autistik mempunyai kekuatan tertentu seperti ketelitian yang tinggi, keupayaan mengenal pasti corak, fokus yang mendalam serta kemahiran dalam bidang teknologi, pengaturcaraan, analisis data dan kreativiti digital.

Dalam era ekonomi kecerdasan buatan (AI), Malaysia tidak boleh membiarkan bakat mereka terus terpinggir.

Kita perlu mengubah cara melihat golongan autistik. Mereka bukan beban kepada negara, sebaliknya sumber manusia yang mempunyai potensi tersendiri.

Tiga keutamaan negara

Namun, untuk mencapai impian itu, beberapa perkara perlu diberi perhatian.

1. Malaysia perlu memastikan akses kepada diagnosis, pendidikan dan intervensi tidak hanya tertumpu di bandar-bandar besar. Kemudahan pakar dan pusat sokongan perlu diperluaskan ke seluruh negara, termasuk kawasan luar bandar, Sabah dan Sarawak.

Tidak sepatutnya nasib seorang anak ditentukan oleh tempat dia dilahirkan atau kod pos rumahnya.

2. Kita perlu membina jambatan daripada pendidikan kepada pekerjaan.

Ramai keluarga berasa bimbang apabila anak mereka tamat persekolahan. Mereka tertanya-tanya apakah masa depan anak mereka. Adakah mereka mampu bekerja? Adakah masyarakat akan menerima mereka?

Sektor kerajaan dan swasta perlu menyediakan lebih banyak peluang pekerjaan yang inklusif. Tempat kerja juga perlu memahami bahawa sesetengah individu memerlukan pendekatan yang berbeza untuk mencapai prestasi terbaik.

3. Malaysia mesti memikirkan sokongan sepanjang hayat. Ramai ibu bapa yang menjaga anak autistik kini semakin berusia. Mereka mempunyai satu ketakutan besar: siapakah yang akan menjaga anak mereka apabila mereka sudah tiada?

Saya memahami bahawa kehidupan boleh berubah dalam sekelip mata. Oleh itu, negara perlu mempunyai perancangan jangka panjang seperti pusat komuniti, sokongan kehidupan berdikari, latihan kemahiran dan mekanisme perlindungan sosial untuk individu autistik dewasa.

Kita tidak boleh hanya memberi perhatian ketika mereka masih kecil. Kita mesti memikirkan keseluruhan perjalanan hidup mereka.

Saya lahir dalam era yang berbeza. Saya telah melihat perubahan dunia daripada zaman tanpa internet kepada zaman kecerdasan buatan. Saya pernah menyaksikan kemajuan di perantauan, merasai kehidupan antarabangsa dan kini kembali memahami realiti kehidupan OKU di tanah air sendiri.

Pengalaman itu mengajar saya satu perkara, kemajuan sesebuah negara bukan hanya diukur melalui bangunan tinggi, ekonomi atau teknologi yang canggih.

Malaysia yang benar-benar maju

Kemajuan sebenar diukur melalui cara sesebuah negara menjaga mereka yang paling memerlukan.

Seramai 93,199 anak autistik di Malaysia bukan sekadar angka dalam laporan. Mereka ialah anak-anak kita, saudara kita, jiran kita dan sebahagian daripada masa depan negara.

Saya berharap Malaysia akan terus bergerak daripada sekadar meningkatkan kesedaran kepada membina sistem yang benar-benar inklusif, bukan sekadar melihat perbezaan tetapi menghargai kepelbagaian manusia.

Saya mungkin tidak dapat menyaksikan semua perubahan itu berlaku. Namun, saya percaya setiap usaha yang dilakukan hari ini akan menjadi warisan yang memberi manfaat kepada generasi akan datang.

Harapan saya mudah: jangan biarkan seorang pun anak autistik berasa bahawa mereka tidak mempunyai tempat dalam masyarakat.

Berikan mereka peluang. Berikan mereka sokongan. Berikan mereka keyakinan.

Kerana sebuah Malaysia yang menghargai setiap insan ialah Malaysia yang benar-benar maju. - DagangNews.com