MUSYAWARAH Nasional 2.0 menunjukkan bahawa kerjasama politik Melayu kini mempunyai ruang pertemuan yang berguna, tetapi ia belum mewujudkan penjajaran politik baharu.
Forum 25 Ogos di Kuala Lumpur tertumpu pada tadbir urus Tabung Haji, bukannya rundingan antara parti Melayu.
Kepentingannya terletak pada hakikat bahawa tokoh politik yang bersaing mampu membahaskan akauntabiliti tanpa terlebih dahulu mencapai kesepakatan pilihan raya.
Musyawarah Nasional dirangka awal tahun ini sebagai platform inklusif untuk pertubuhan bukan kerajaan (NGO) Melayu-Islam, profesional dan pemimpin pendapat, merangkumi agama, politik, ekonomi, pendidikan dan sosial.
Timbalan Perdana Menteri, Datuk Seri Ahmad Zahid Hamidi mencadangkan ia didaftarkan sebagai NGO bebas, bukannya dimiliki mana-mana parti atau individu. Reka bentuk institusi itu penting.
Platform masyarakat sivil hanya akan bertahan jika mampu membincangkan kepentingan bersama tanpa berubah menjadi instrumen tawar-menawar pilihan raya.
Forum ini memberikan petunjuk bermakna. Ahmad Zahid hadir bersama pimpinan UMNO, sementara ahli Parlimen pembangkang turut mengambil bahagian.
Perbincangan tertumpu pada Suruhanjaya Siasatan Diraja (RCI) Tabung Haji dan tafsiran berbeza mengenai sejarah kewangannya.
Bekas Ketua Audit Negara, Madinah Mohamad berhujah bahawa metodologi audit yang berbeza menerangkan penilaian kewangan yang bercanggah.
Datuk Seri Asyraf Wajdi mempersoalkan keupayaan Urusharta Jamaah memenuhi obligasi berkaitan aset yang dipindahkan.
Ahmad Zahid menyokong penelitian lanjut, dengan kecenderungan kepada mekanisme Jawatankuasa Kira-Kira Wang Negara (PAC) bagi meneliti pengurusan selepas 2017.
Suara pembangkang pula dilaporkan cenderung kepada penelitian RCI semula.
Perbezaan ini wajar diberi perhatian. Kesatuan yang bermakna tidak boleh bererti semua pihak mengulangi slogan sama.
Kerjasama politik dan masyarakat sivil Melayu yang matang mesti mampu menerima perbezaan sambil membina mekanisme berasaskan bukti dan akauntabiliti.
Tabung Haji merupakan ujian yang sesuai kerana kepentingan pendepositnya melangkaui sempadan parti. Melindungi simpanan umat Islam tidak seharusnya bergantung pada siapa memperoleh kredit politik.
Dakwaan bahawa Musyawarah Nasional telah menyatukan UMNO, Pas, Parti Pribumi Bersatu Malaysia (Bersatu), Wawasan dan NGO Melayu masih melampaui bukti.
Tiada perjanjian yang disahkan daripada forum itu mengenai calon bersama, pembahagian kerusi, hierarki kepimpinan atau program pemerintahan. Itulah mata wang sebenar penjajaran politik.
Gambar, ucapan dan kehadiran mesra membina suasana; semuanya belum membuktikan pemindahan undi.
Perkembangan terkini menjadikan perbincangan ini lebih penting. Pas dan UMNO beberapa kali meneroka kerjasama semula, manakala cadangan persefahaman kerusi menjelang Pilihan Raya Umum Ke-16 (PRU16) turut beredar.
Pada masa sama, ketegangan dalam Perikatan Nasional (PN), khususnya melibatkan Pas, Bersatu dan Wawasan, menunjukkan bahawa penyatuan politik Melayu tidak berlaku secara mekanikal.
Keserasian kepimpinan, kepentingan organisasi dan tuntutan kawasan kekal sebagai halangan besar.
Sejarah memberikan amaran. Muafakat Nasional pernah membuktikan bahawa kerjasama UMNO-Pas mampu menggerakkan semangat Melayu-Islam, tetapi perbezaan strategi dan perubahan penjajaran nasional akhirnya melemahkannya.
Pengajarannya mudah: Kesatuan emosi mampu memenuhi perhimpunan, tetapi kesatuan institusi memerlukan peraturan.
Tanpa proses membuat keputusan, penyelesaian pertikaian, pemilihan calon dan keutamaan dasar yang dipersetujui, persaudaraan akhirnya bertembung dengan matematik pilihan raya.
Bagi Ahmad Zahid, Musyawarah Nasional membolehkan UMNO menjadi pusat pertemuan tanpa meninggalkan kerajaan Madani.
Bagi Perdana Menteri, Datuk Seri Anwar Ibrahim, platform ini tidak semestinya mengancam kestabilan gabungan jika ia memperkukuh dasar sosioekonomi dan akauntabiliti institusi, bukannya menjadi mobilisasi anti-Pakatan Harapan (PH).
Pas mungkin melihat ruang kerjasama Melayu; Wawasan mungkin mencari peranan sebagai jambatan; Bersatu pula menghadapi tugas lebih sukar mempertahankan relevansi ketika hubungannya dalam PN masih dipertikaikan.
Ekonomi harus mendisiplinkan politik. Kemajuan Melayu tidak boleh dikurangkan kepada kejuruteraan pilihan raya.
Pendapatan, pendidikan, kemahiran, keusahawanan, integriti institusi dan pemilikan dalam industri masa depan lebih penting daripada deklarasi kesatuan bersifat upacara.
Mana-mana platform yang mendakwa mewakili kepentingan Melayu wajar menerbitkan program dan hasil yang boleh diukur, bukan sekadar mendiagnosis keresahan komuniti.
Keyakinan bukan Melayu sama penting. Tatanan perlembagaan Malaysia mengiktiraf kepentingan Melayu dan Bumiputera dalam sebuah persekutuan berbilang etnik.
Agenda kerjasama Melayu yang kelihatan eksklusif akan membawa kos, melemahkan perpaduan nasional dan merumitkan persepsi pelabur.
Cadangan yang lebih kukuh ialah kemajuan inklusif: Memperkukuh kapasiti sosioekonomi Melayu tanpa menukar objektif dasar kepada pertembungan komunal.
Musyawarah Nasional telah mencipta momentum, tetapi buat masa ini ia adalah momentum dialog, bukannya bukti penjajaran semula.
Kredibilitinya bergantung pada kewujudan sekretariat tetap yang menjejaki resolusi, menerbitkan kemajuan, menerima bukti yang bersaing dan kekal bebas daripada pemilikan partisan.
Ujian PRU16 mudah. Jika UMNO, Pas, Wawasan, Bersatu dan organisasi masyarakat sivil mampu bekerjasama dalam reformasi institusi, program sosioekonomi dan dasar berasaskan bukti sambil mengurus perbezaan pilihan raya secara telus,
Musyawarah Nasional boleh menjadi penting. Jika ia berubah menjadi pentas personaliti dan slogan, Malaysia pernah menyaksikan persembahan itu.
Kesatuan Melayu hanya bernilai apabila menghasilkan tadbir urus lebih baik, kemakmuran dan institusi lebih kukuh untuk semua rakyat Malaysia secara berterusan bersama. – UTUSAN
PENULIS ialah pengulas bebas dan penganalisis politik-ekonomi.
The post Satukan Melayu dalam isu tadbir urus, bukan politik semata-mata appeared first on Utusan Malaysia.
